Λανθάνουσα εικόνα

Photo by Cameron Kirby on Unsplash

Η “Λανθάνουσα εικόνα” είναι ένα βιβλίο του Κωστή Αντωνιάδη, το οποίο μιλούσε για τη φωτογραφία. Είναι ένα βιβλίο που το είχα απολαύσει ιδιαίτερα, και πέραν των συμπερασμάτων του ίδιου του συγγραφέα, μου έδωσε το έναυσμα για πολλές σκέψεις γύρω από την κουλτούρα της εικόνας.

Κουλτούρα της εικόνας

Αυτό που κράτησα από το βιβλίο λοιπόν σαν δικό μου συμπέρασμα, είναι το εξής: Στη παλιά σχολή της φωτογραφίας, κατά την εποχή του φιλμ, η φωτογραφική μηχανή σε άφηνε να φανταστείς την εικόνα που θα εκτυπωνόταν στο τέλος. Αυτός ήταν ο περιορισμός από τεχνολογικής πλευράς. Συνέβαινε όμως κάτι ενδιαφέρον! Η εικόνα που αντίκριζες στο στόχαστρο, ήταν μια στιγμή, με το κλείσιμο του κλείστρου αυτή η εικόνα θα αποτυπωνόταν στο φιλμ, αλλά δεν ήταν η ίδια με αυτή που είχες κρατήσει στο νου σου, καθώς στο μεταξύ είχε ήδη παρέλθει τουλάχιστον άλλη μία στιγμή! Η εικόνα, λοιπόν, που μια στιγμή νωρίτερα σου είχε εντυπωθεί στο νου, είναι η λανθάνουσα εικόνα, που δεν είναι ποτέ αυτή που αιχμαλωτίζει το κλείστρο.

Καθημερινότητα

Είμαι σχεδιαστής και κάθομαι στο γραφείο μου, έχω όλα τα σύγχρονα εργαλεία μπροστά μου στη διάθεσή μου. Έρχεται μια καινούρια δουλειά στο γραφείο, πρόκειται για έναν καινούριο ιστότοπο, το οποίο μεταφράζεται και σε μια καινούρια εμπειρία χρήστη. Είναι πάρα πολλές οι τεχνικές προδιαγραφές, οι τεχνικοί περιορισμοί και οι επιταγές των αρχών σχεδίασης.

Το σύγχρονο web design, που αφορά και την περίπτωση του ιστότοπου, καλείται να λάβει υπόψη του παραμέτρους που αφορούν τις τεχνολογίες του διαδικτύου. Θα πρέπει να είναι συμβατό με ένα πλήθος διαφορετικού τύπου συσκευών, οθονών, λειτουργικών συστημάτων, browsers και συναφών κατηγοριοποιήσεων. Ο ιστότοπος, λοιπόν, θα σχεδιαστεί ακολουθώντας όλες τις αρχές, τους περιορισμούς και τις προδιαγραφές που επιβάλλονται και θα δώσει ένα δυναμικό σχήμα πληροφορίας που θα αποτυπώνεται στις οθόνες των χρηστών.

Το τελικό προϊόν, ωστόσο, δε θα είναι τίποτα άλλο από μία εικόνα που θα προβάλλεται στις οθόνες των χρηστών. Η εικόνα αυτή, δεν μπορεί να είναι η ίδια με αυτή που δημιούργησε ο σχεδιαστής, καθώς πρόκειται για μία στιγμιαία αναπαράσταση πληροφορίας. Ο σχεδιαστής έχει ορίσει τις νόρμες, το μοτίβο, τα χρώματα και τα διαδοχικά στάδια της αλληλεπίδρασης, έχει φανταστεί και έχει αποδώσει εκδοχές αυτής της εικόνας, αλλά είναι τεχνικώς αδύνατο να καλύψει όλα τα σενάρια, όλους του τύπους οθονών, όλα τα μοντέλα κινητών, όλους τους πιθανούς συνδυασμούς ρυθμίσεων προβολής, φωτεινότητας, ανάλυσης και ούτω καθεξής.

Ωστόσο, παραδίδει στον πελάτη ένα σεβαστό εύρος από MockUps που αποδίδουν τις διάφορες πιθανές εκδοχές του ιστότοπου βάσει οθονών και δημιουργεί τα τελικά αρχεία γραφικών που θα καλύψουν όλο αυτό το εύρος, ώστε να υπάρχει μια εναλλακτική για κάθε πιθανό σενάριο χρήσης.

Σκέψη

Θεωρώντας τόσο την αυθόρμητη φωτογραφία, όσο και το design δημιουργικές διαδικασίες, κάνω μία σύγκριση. Μία ουσιαστική, λοιπόν, διαφορά της αυθόρμητης φωτογράφησης από το design είναι η μεθοδολογία που ακολουθείται κατά τη δημιουργία. Το design δεν έχει το στοιχείο του αυθόρμητου, ακολουθεί μία συστηματική μεθοδολογία προκειμένου να δώσει μία λύση.

Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει το παράδοξο της λανθάνουσας εικόνας! Ο σχεδιαστής προσφέρει στο χρήστη ένα κολλάζ οπτικών στοιχείων, ώστε αυτός να τα μετατρέψει σε εμπειρία μέσα από την αλληλεπίδραση με την εικόνα. Ο σχεδιαστής έχει οπτικοποιήσει την πληροφορία, έχει δηλαδή παράγει την εικόνα, αλλά η εντύπωσή του για την τελική εικόνα απέχει μια στιγμή από αυτό που θα αποκομίσει ο χρήστης ως εμπειρία.